Durven, vallen en opstaan

Durven, vallen en opstaan.

Met bewondering kijk ik naar mijn kinderen die hoog tussen de bomen door klimmen. Die van de zomer van een pakweg 5 meter hoge klif in de rivier sprongen.

Zo’n klimparcours? Mij niet gezien.

Een gammel lichaam en een fysiotherapeut die mij dit soort dingen afraadt, geven mij een goed excuus. De waarheid is dat ik eigenlijk gewoon niet durf.

Ik ben al jaren bang om te vallen.

Neem geen risico’s en loop liever een stukje om dan dat ik ergens van afspring.

Waar dat vandaan komt? Geen idee. Als kind had ik nergens last van. Ik ging schaatsen, klom ook overal op en deed aan paardrijden. Ik was geen held, nam geen grote risico’s, maar ik deed het wel.

En ergens is dat verdwenen. Aan het eind van de basisschool, iets later? Ik weet het niet. Dat vertrouwen dat ik wel op mijn pootjes terecht kom, ben ik ergens kwijtgeraakt.

Steeds vaker ging ik dingen vermijden die ik eng vond. En dat is niet handig.

De angst voor het vallen werd daarmee steeds groter. Het vertrouwen in mijn lichaam steeds kleiner. Dat doet niet alleen fysiek iets met je, ook emotioneel is dat voelbaar.

Totdat ik afgelopen week onderuit ging met de fiets. En het grappige is dat ik vooral dacht: ‘o ja, zo is dat’. Je valt, je doet je pijn en je staat weer op. Wat blauwe plekken en een gekneusde pink rijker, maar verder eigenlijk onbeschadigd.

Het spreekwoord ‘Men lijdt het meest door het lijden dat men vreest’ was hier uitstekend op van toepassing.

Zo is het ook met het leven.

Zoveel mensen durven geen risico te nemen. Durven niet iets uit te proberen. Een andere baan zoeken, ontslag nemen, een relatie verbreken, of juist een relatie aangaan. Alleen door de angst voor wat er zou kunnen gebeuren, blijven ze zitten in een situatie die niet fijn is.

De laatste jaren heb ik behoorlijk wat dingen gedaan die ik vroeger niet had kunnen bedenken. Uit loondienst gaan en een bedrijf starten bijvoorbeeld. Er voor kiezen om niet meer mee te doen met het druk, druk, druk verhaal van deze maatschappij. Als eerste de dansvloer opgaan en daar ook nog lol in hebben. Dit soort artikelen schrijven en ook nog publiceren.

Achteraf blijkt het veel minder eng te zijn dan ik van te voren dacht.

Ja, het is uitproberen. Vallen en opstaan. En dat opstaan is niet altijd makkelijk. Ik word er alleen wel steeds beter in. Om met een ervaring rijker, soms met wat beurse plekken of zelfs wat littekens, de draad weer op te pakken en verder te gaan.

Dat fietsongelukje liet mij inzien hoever ik wat dat betreft gekomen ben de laatste jaren. Het vertrouwen dat ik wel weer op mijn pootjes terechtkom heb ik ergens weer teruggevonden.

En zo’n boomklimparcours, dat laat ik lekker over aan mijn kinderen. Ook dat is prima.

© Judith van Barlingen

Deel op
 
Meer lezen? Meld je aan en ontvang nieuwe artikelen, tips en informatie direct in je in-box!

Geen spam. Geen verplichtingen. En uiteraard geef ik geen gegevens door aan derden. Door je aan te melden geef je toestemming jouw gegevens te verwerken zoals beschreven in het privacy statement.