Het ging niet over wat hij bereikt had…

Ik ben nu net zo oud als mijn vader ooit geworden is.

Een hartstilstand. In de trein. Nu 23 jaar geleden.

Mijn moeder die heel bewust een aantal dingen naar zich toe trok. Zodat mijn zusje en ik een rol konden spelen bij de uitvaart.

Mijn oma die “Waarheen, waarvoor” wilde. Een nummer waar mijn vader een hekel aan had.

Zijn verloofde die helemaal overstuur was.

En tussen de tranen door zoveel lachen.

Met mijn zus, mijn moeder én zijn vriendin, naar het jazzfestival in Amersfoort. Na de condoleance met zijn vrienden herinneringen ophalen. Zijn jeugd en schooltijd, vakanties, scouting en meer.

Het ging over de dingen die ze samen meegemaakt hadden. Over de bijzondere momenten dat ze er voor elkaar waren.

Het ging niet over werk of over wat hij bereikt had. Niet over de auto waar hij in reed of het huis waar hij woonde. Of hoeveel geld hij verdiende.

Nu ben ik zelf 42.

En de hele week heb ik al zo’n vreemd gevoel. Het leven kan zo afgelopen zijn. Ik wil eruit halen wat erin zit. Op de manier die bij mij past.

En ik hoop, dat wanneer ik kom te overlijden, mijn familie, vrienden herinneringen op kunnen halen aan de dingen die wij samen meegemaakt hebben.

Mét een lach en een traan.

 

 

Deel op