Ik laat het mijn kinderen zelf oplossen

What do you want words written on chalkboard

Gisteren spontaan gesprek gehad met de kinderen. Over wat zij willen. Of niet willen.

Het ging over iets waar ik geen invloed op uit kan oefenen. Maar iets wat wel regelmatig terugkeert. Het is iets wat zij op moeten gaan lossen. Zij zullen hier hun eigen weg in moeten vinden. Voor zichzelf de afweging moeten maken tussen wat zij willen (of niet willen) en wat een ander wil.

En dat is heel moeilijk. Ja, misschien doen zij die ander verdriet. Of vindt die het niet leuk. Dat is heel goed mogelijk.

Maar als zij niet vertellen wat voor hen belangrijk is doen zij zichzelf verdriet. En die ander weet dat dan niet eens, omdat ze het niet zeggen.

Ergens is dat kwartje nu wel gevallen.

Rekening houden met de ander is goed. Maar ze mogen ook aangeven wat zij willen. Als zij zich ergens ongelukkig over voelen dan mogen ze dat ook zeggen.

De praktijk is alleen wel erg moeilijk.

Dus loop ik nu toch met de vraag of ik hier wat mee moet doen. Laat ik het op zijn beloop en kijk hoe ze hier zelf verder uitkomen? Of ga ik toch kijken hoe ik hen kan helpen?

Ik luister, ik help hen een aantal dingen op een rijtje te krijgen. En vertel hen dat zij recht hebben op hun eigen mening en hun eigen emoties. En dat dat goed is.

Ik zie om me heen zoveel mensen die worstelen met wat ze nu werkelijk willen. Die zich meer bezig houden met wat zij denken dat anderen van hen verwachten, dan met wat ze zelf belangrijk vinden. Mooie mensen die het gevoel hebben tekort te schieten. Het gevoel hebben niet aan verwachtingen te voldoen.

Dus ik laat het mijn kinderen zelf op lossen. Ik laat ze zelf hun weg zoeken hierin.

En ik steun ze. Vertel ze dat ik van hen hou. Dat ze de moeite waard zijn. Ongeacht wat ze doen. Dat het belangrijkste is dat ze doen wat voor hen goed voelt. En ik ben ontzettend trots als de jongste de trap oploopt met de mededeling: Ik luister naar mijn buik. En als die niet goed voelt, dan doe ik het niet.

 

Deel op