Niet kiezen voor jezelf, dát is pas egoïstisch!

poppy-1819645_1920 (2)

Kiezen voor jezelf is egoïstisch. Je moet productief en efficiënt zijn en je moet vooral dóór gaan. Je zou er nu al moedeloos van worden.

Ondertussen ren je van de ene verplichting naar de andere. Raak je jezelf kwijt en houd je geen tijd en energie meer over, voor wat echt belangrijk is voor jou. En hoe harder je rent hoe meer je de grip lijkt te verliezen. En dat is ook zo!

Continu gebrek aan tijd, je opgejaagd voelen, dat is funest voor hoe jij je voelt én heeft daarmee een gigantische, negatieve, impact op de mensen in jouw omgeving.

Stel je eens voor wat je allemaal zou kunnen doen wanneer je stopt met aan verwachtingen te voldoen?

Wanneer je wel voor jezelf kiest? Zodat je lekker in je vel zit, energie hebt en bruist van enthousiasme en plannen.

Zou je dan die persoon kunnen zijn die je eigenlijk zou willen zijn? In plaats van die overbelaste, nu-even-niet moeder? De straks-heb-ik-ook-geen-tijd collega? En die te-moe-voor-gefriemel partner? Zou je je dan eindelijk gaan bezig houden met wat echt belangrijk is voor jou?

Wanneer je niet voor jezelf kiest, dan loop je uiteindelijk vast.

Hoe kun je dan nog aan verwachtingen voldoen? En als je het zo bekijkt, dan is niet kiezen voor jezelf pas echt egoïstisch. Voor jezelf kiezen, voor wat jij nodig hebt, betekent lak hebben aan wat ‘men’ van jou verwacht. Alleen is dat nu net wat makkelijker gezegd dan gedaan.

Wat anderen denken, de verwachtingen die jij denkt dat anderen hebben van jou zijn uiteindelijk de grootste beer op jouw weg.

En hoewel ieder zijn eigen unieke beren heeft, zijn er wel een paar overeenkomsten te herkennen.

Hoe het hoort

Van jongs af aan wordt ons geleerd om ons aan te passen aan ‘hoe het hoort’. De ene is daar gevoeliger voor dan de ander. En juist mensen die het graag goed willen doen, trekken zich hier het meeste van aan. En, niet toevallig, zijn zij ook vaak degenen die zich opgesloten voelen in een keurslijf.

Je uit dat keurslijf van wat hoort wringen, voelt heel eng.

En dat is niet raar. Het is een basisbehoefte van mensen om ‘erbij te willen horen’. De angst voor buitensluiting, voor alleen zijn is heel groot. Wanneer jij zover bent dat je wilt ontsnappen uit dat keurslijf, dan zál ook niet iedereen daar begrip voor op kunnen brengen. Voor de groep voelt het als een bedreiging. Jij maakt je los van hoe het hoort en dat geeft onrust.

Je hebt dan ook een behoorlijke portie lef nodig om deze stap te maken.

En dat begint met het besef dat erbij horen door je aan te passen niet hetzelfde is als erbij horen om wie je bent. In dat kader zijn er natuurlijk legio verhalen te vertellen.

Eén die we allemaal kennen is die van het lelijke eendje. Het zwanenjong wat in een verkeerd nest werd geboren en zichzelf onhandig en mislukt vond. Totdat het ontdekte dat het geen eend was maar een zwaan.

Voor mensen geldt dit ook, wanneer je in een omgeving zit waar jij je niet thuis voelt, waar je niet kunt vinden wat je nodig hebt, zal je je altijd een lelijk eendje voelen.

En ja, het is moeilijk om afscheid te nemen van wat je kent en tegen mensen in te gaan waar je allicht heel veel om geeft. Het is alleen nog moeilijker om straks terug te kijken op je leven en te ontdekken dat je nooit geleefd hebt. Dat je nooit geworden bent wie je werkelijk bent.

Je ziet wat er niet is

Het kan ook nog zo maar zijn dat je je druk maakt over iets wat er niet is.

Veel mensen zijn helemaal niet bezig met wat anderen doen.

Of het interesseert ze niet (ja, die mensen bestaan ook) óf ze zijn veel te druk met bedenken wat anderen wel niet van hen zouden kunnen denken…. Ik durf er wat om te verwedden dat jij je ook veel meer bezig houdt met wat anderen van jou denken dan dat jij bezig bent met het oordelen over andere mensen.

Kijk maar eens naar …. jezelf. Hoe reageer jij op anderen?

Als jij bij collega’s bent? Of op een terrasje zit? Ben jij dan continu bezig met oordelen over anderen? En als je jezelf daar wel eens op betrapt, wat gebeurt er dan? Heeft dat enige invloed op degene over wie je oordeelt? Nee dus.(Er even van uitgaand dat je dit niet hardop zegt :-))

Het enige wat invloed heeft op diegene is wat in zijn of haar eigen hoofd gebeurt. Als degene denkt dat anderen naar haar kijken én negatief beoordelen dan zal ze dat ook zo ervaren. Alleen zit dat dus in háár hoofd en heeft het weinig te maken met hoe mensen haar werkelijk zien.

Je doet het nooit goed

Hoe goed je ook je best doet, feit is dat er altijd mensen zullen zijn die vinden dat jij het niet goed doet. En dat is prima! Stel je eens voor dat jij het met iedereen eens zou moeten zijn?

Elke groep heeft zijn eigen normen en waarden. Wat binnen de ene groep normaal is, wordt in een andere groep als ‘raar’ beschouwd.

Een mooi voorbeeld hiervan vind ik trouwens de manier waarop tieners hiermee omgaan. De tieners die niet bij de mainstream willen horen zijn vaak heel uitgesproken in hun kleding en levensstijl. Of het nu de populaire types zijn of juist de echte alternatievelingen. Ze zijn anders dan anderen. Alleen zijn juist deze groepen vaak heel erg bezig met hoe het hoort. In hun streven naar non-conformiteit leggen ze zichzelf een hele strenge norm op om bij de subgroep te mogen horen. Afwijken van die norm? Dan lig je uit het groepje.

Dus, durf jij te kiezen voor jezelf?

Voor ieder mens die het niet met jou eens is, is er iemand te vinden die jou wel steunt. Voor ieder mens die het niet interesseert is, er iemand te vinden die het wel interesseert. En vooral, het ontworstelen aan een groep waarin je niet jezelf kan zijn, leidt tot ontdekken wie en wat wel bij jou past.

Wanneer jij de eerste stap zet en kiest voor jezelf.

©Judith van Barlingen

Deel op
 
Meer lezen? Meld je aan en ontvang nieuwe artikelen, tips en informatie direct in je in-box!

Geen spam. Geen verplichtingen. En uiteraard geef ik geen gegevens door aan derden. Door je aan te melden geef je toestemming jouw gegevens te verwerken zoals beschreven in het privacy statement.